I’ve been busy lately and after a late night last Friday I had to pay the price. So now I’m sniffling a little with a head that feels heavy. The weekend was great though, because I had my first taste of acrobatics again.
If you are unable to use one side of your body it’s sometimes nice to do stuff on your knees. Especially if it’s acrobatics.
Due to my temporary mobility problem I decided to spend time re-doing the PHYSIQUE website. The new site is online and can be viewed on http://www.physique.nl/. The old site looked like this.
Finally and most importantly I decided that living all alone in the south of Nijmegen doesn’t work for me. Today I was invited to have dinner with people that wanted to see if I could join their house. It’s a group of people owning five houses and everybody who joins becomes a owner. I’d be living together with 4 other people and having a communal living room, kitchen, a shower and a bedroom by myself of about 20m2. There is a big garden. It would be nice to live close to the center without having the stress of buying a house and having the benefit of other people around me. Let’s see if I’m accepted.
acrobatics, house, work
When I started working for Physique I was familiar with the history it had regarding the reintegration of people into their professional life. The job started in October 2009 and it has been demanding and fulfilling ever since.
I’ll take you back to why I started at Physique. Back in the days when I was a student I flunked a practical period at the Radboud University Medical Centre just after I came back from a stay in South Africa. This would be in 2001. Somehow I wasn’t able to fulfil my role as a student in that clinical setting. This could have been due to my experiences in Cape town, but probably it had more to do with my character clashing with both my supervisors and the clinical feel to everything done there. Needless to say, it wasn’t my cup of tea.
As luck would have had it I had an opportunity to do my last practical period at Maarten van der Ploeg’s private practice. I was given a second chance and prove myself as a professional physiotherapist. The team, the setting and the experiences made for an excellent opportunity to get back my self esteem.
Now we skip to July 2009 and I’m very certain reintegration therapy is what I want to do. But OCA is not the place I feel happy. There was still this lingering feeling of wanting to have a nice group of colleagues around me. In October 2009 I got the opportunity I wanted. Setting up the reintegration department of Physique again. I can talk a lot about standardising, PR, education, budgets or clients, but ultimately it meant that I had to increase our case load from 3 new clients in October 2009 to 6 new clients a month by March 2010. December 2009 was promising with 5 new clients. January 2010 is not at its end yet and we already have 7 new clients.
And you know what? It wasn’t even difficult come to think about it. It was a team effort.
work
In January 2010 I have a deadline. You know I started working with Physique the first of October 2009. I wrote an activity plan until the end of this year. Everybody involved approved so I started working. A little hiccup occurred in the beginning of November when I was asked to take 16 hours worth of physiotherapy clients instead of the normal 8 hours. This left me with the problem that I needed more hours working on setting up our re-integration product. In short my work in the months of October, November and December 2009 entails; meeting the people involved in the area of re-integration, gathering and putting together all information within Physique, executing re-integration programs as a physiotherapist, optimising the present stuff, make sure everybody is on board, make PR material and update the website. Looking at the work still left I think I’m going to make it. So come January 2010 and Physique will have something to show the world of re-integration. Then my work will be telling the world it’s the best you can get.
work
So this is what I look like when I’m in the training room.
clothes, work
My introduction at my new work. Sorry for the english speakers, but I don’t feel like translating. If someone insists I’ll do it.
Lang geleden in een klein dorpje in de buurt van Alkmaar zag een fysiotherapeut in spé het levenslicht.
Zijn ouders besloten na anderhalf jaar het noordelijke voor het zuidelijke om te ruilen en hij groeide daarom op in het land van de zachte g. In de landelijke omgeving gedijde de kleuter goed en algauw was het zonder noemenswaardige gebeurtenissen een jongeman. Een laatbloeier wel en een beetje lui dat moet gezegd worden. Na de MAVO deed hij dat waarvan hij dacht dat alle jongens dat deden; techniek. Daar hoefde hij namelijk het minst ver voor te fietsen. In het laatste jaar van de MTS bleek na een goed gesprek met zijn tante dat HBO niveau echt wel binnen de mogelijkheden lag en dat fysiotherapie de richting moest worden. Nijmegen was de uitverkoren stad, want daar had je toendertijd nog een gezellige en knusse fysiotherapieopleiding. De studententijd bleek een wonderlijke, enerverende en ontwikkelende ervaring te zijn. De grote stad met toch een dorpgevoel, mensen met meningen, veel vrijetijdsmogelijkheden, een studie die razend interessant was en de nimmer aflatende mensen die zichzelf zijn vrienden noemden.
Na de opleiding fysiotherapie bleken zijn collegae al snel een idee te hebben over wat ze later zouden willen doen als ze groot waren met hun fysiotherapie. Wederom was onze fysiotherapeut in spé het spoor bijster. Die specialisaties waren het toch allemaal maar niet. Lesgeven dat leek hem wel leuk, terwijl hij in de praktijk bleek werken. Twee jaar later was het duidelijk dat het lesgeven zelf fantastisch was, maar hij geen teamspirit kon ontdekken onder de docenten. Het einde van een relatie en het onvermogen een niche te vinden in zijn vakgebied zorgden ervoor dat een vriend hem een website gaf van een ontwikkelingsorganisatie. Niet lang erna was hij ontwikkelingstherapeut in Papoea Nieuw Guinea voor een periode van twee jaar. Na terugkomst was er een tijd van bezinning en het besluit in Nederland aan zelfontplooiing te gaan doen en dan vooral in zijn vakgebied. Een periode van half jaar bij de oosterburen maakte duidelijk dat daar niet zijn toekomst lag. Een sollicitatie bij een gerenommeerd bedrijf in de werkhervatting en re-integratie maakte ineens heel veel duidelijk. Hij had voor een periode van een jaar een introductie in de wereld van de re-integratie met een leercurve zo stijl dat het hem af en toe duizelde. Er was eigenlijk geen reden om weg te gaan ware het niet dat de verlokkingen van de aangeboden functie bij Physique en het teamgevoel dat er gelijk van het eerste moment heerste ervoor zorgde dat hij toch voor Physique koos.
Alle gekheid op een stokje.
Ik zou mij omschrijven als iemand die oprecht en duidelijk probeert te communiceren. Iemand met een berg energie en enthousiasme die zijn collega’s zal gebruiken als klankbord. Ik heb duidelijke ideeën over re-integratie en hoor graag van mensen hoe zij het zien. Ik kijk uit naar een vruchtbare samenwerking met jullie allemaal.
Sjoerd
work
So yeah, my life is rather fast paced at the moment. I’ll inform on my last two exquisite weekends and my first two days at work.
Not the last weekend, but the weekend before (26th and 17th of September) I joined 23 of my friends in a trip to a holiday park. Two days of hiking, eating, drinking, laughing, cooking, talking and doing back flips in a fairly sized swimming pool. For those of you that think you need an oven to bake pizza’s; you’re wrong. Put two bricks in a fireplace, fire it up with some wood, put the homemade pizza on a lid and presto; perfectly charred pizza.
The week after I started at my new job at Physique. Man, it’s just perfect. The vibe is great. There is a lot of experience in the field of physiotherapy and fitness. The re-integration part had been neglected for some time now and so I’m now responsible to restart that part of physique. Again fantastic colleagues with huge amounts of experience. Everybody is energetic and full of ideas. I’m only working 32 hours so that means I’m off on Fridays. Yahhh! On Tuesdays some colleagues get together to do some team workout and I decided to join them.
Last weekend I drove with three fellow acrobats to Munich for a acrobatics convention. The drive is supposed to take a little less than 7 hours. We drove more than 10 hours because of the road works. We were in a traffic jam for over one and a half hour. But the convention was worth the pain. A lot of enthousiastic people, 20 hours of rigorous training, 12 new tricks, a shitload of food, no sleep worth mentioning and heaps of muscle pain.
Not a really big update, but I need to go. Next acrobatics class coming up 
acrobatics, friends, work
So this really was the last day at OCA. Holiday is waiting and at the first of October I’ll be heading towards Physique.
work
After two weeks of saying goodbye this was my last day at work in Apeldoorn. I must say I’m really looking forward to working at Physique, but Looking back at my period with OCA I’m very satisfied. Physiotherapy in the Netherlands is a profession that has to prove itself. And it does. Ever since I graduated I have been thinking about what I wanted to do with my profession. After doing a lot of different things I found out what I really wanted to do with my professional life; be a physio in a multidisciplinary team. So that is what I’ll be doing from now on. So thanks OCA! I’ll have fond memories of you.
work
Guess who’s got a new job? It isn’t final yet. I decided to think two days about. And I apparently was first choice.
work
